وَر بـــاد نَـــدِه اِقّــَــدَه ایـــن زُلــف چُــلُـفـتَـه

 بــِــیـزار که وَر بَــشـن مُـلِت یَـخـودَه شُلُفتَه

 ایــن بی پـیَری را کـه رَقیـبُم شُـدَه اِمـشـو

 زَنجـیـل مِزَنـَـم اِقّــَه تـو فَـرقِــش که پَسُفتَه

 هیـشکَه را نَمـِلّــَم که گَلِت بَن شَه عزیزُم

 هـر چـی دیَه از هـر کَه شِنُفتی گَف مُــفتَه

 جیر جیر مُـکُـنَه پـیـش تو مِـثِّ بَچه تِرناسک

 اونــوَخ تـو خـیـالِـت مِـرَسَـه خـیـلی کُـلُـفتَه

 دیـشُو که مَحَلِّش نَمِـذاشتی تو خَشُم شد

 فهمیـد که بـساطِت در و بَـس دارَه و چُفتَه

 این شَملَق شَخ شُل خودِشا مَسقَره کِردَه

 سِف باش تا بفَهمه کی زیر جُف پاشا رُفته

 اِمــرو دیَــــه اُو بُــردَه دُرُس بَــرگــاه شــعــرا

 شعرش بیدون هر جا که فقـط قافیه جُفتَه

 جُف کِردن شـعر مُد شـده هر چند جـلالی

 هـیـشـکَـه دیَـه مــثِّ تـــو ایَــچّـونی نَـگُـفته!

دکتر عبدالحسین جلالیان