رباعی ، ناب ترین شعر ایرانی
بهمن ۲۶, ۱۳۹۱
حمید رضا رضوانی
بهمن ۲۸, ۱۳۹۱

پُشت و پَسَل( دکتر جلالیان )

                    پُشت و پَسَل

                            بکوی یار فِــتادم تو چــاله گُمـبَّسی

                            در این میونه هوا رفت بُنگِ غُمبَّسی

                           زِاَشکِ دیده اگرجَعده جوده شد غَم نیس

                           بچــای مَحـلَه مِیُفــتَــن تو گــِِل تَلَـپَّـسی

                           شبی تو پُشتو پَسَل پیک تو پاش در آوردم

                                 یَهّو گُذاش تو کُپُوم بی خیال شَرپَسّی

                           او روز که پشت دِرَخ هادِرِش شدم خَش بود

                           مِجِس هوا و میفتید تو حوض دَمبسَّی

                           سَرُک کشیدم و وَرِجسّ و زَد تو پُوزُوم و رَف

                           هنوز تو جُفتِ گوشامه صدای تَرپَّسی

                           ز بار عشق تولَت رفت اِسبُلُ و جِگرُم

                           شِکِست گُرِدَه و کِفتُم ز درد دَر غَسّی

                          «جلالی» بسکیکه سَرت و ساآره لَهچه یزد

                          دَرِش بذار که بناس طاق خرابشه هَوّوسی

فانوس کویر
تارنمای ادبی استان یزد

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *