سودابه مهيجي
سودابه مهیجی
فروردین ۳۰, ۱۳۹۴
IMG_7021
” شفیق میبدی “در آرامستان میبد آرام گرفت + گزارش تصویری
شهریور ۲۷, ۱۳۹۴

محمدصادق خدایی

محمد صادق خدايي

متولد ۱۰ فروردین ۱۳۶۷  یزد . دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره دانشگاه علامه طباطبایی تهران

وی تاکنون در مسابقات شعر مقام های خوبی را کسب نموده است .

از اوست :

۱

اسفند تقویم

 آیات با تفسیرها افتاده بودند

نازکترین تعبیرها افتاده بودند

 در خواب دیدم در میان یک بیابان

سگها به جان شیرها افتاده بودند

 بر تیغهای ابروان نوجوانان

زخم کمان پیرها افتاده بودند

 این سیبهای سرخ در اسفند تقویم

از چشم تار تیرها افتاده بودند

 با چشم خیسم آشنا هستی تو ای عشق

در آب این تصویرها افتاده بودند

 یکسو تمام بنده ها آزاد بودند

یکسو تمام میرها افتاده بودند

 یک کوه سنگ خیره می بارید بر ما

چون از نفس شمشیرها افتاده بودند

 *  *  *  *

 زنجیره های زر نشان شهر ای وای

در حلقه ی زنجیرها افتاده بودند…

 

۲

سفره ات باز

راه،   حیرانِ   مسیری   که  بزرگت کرده است     نفسِ   قدسی   پیری   که  بزرگت کرده است

چشم   ناپاک   حسودانِ   هراسان   دور    از       چشمِ پاکیزه  و  سیری  که بزرگت کرده است

دل تنگت چه وسیع است غرورش! این  است       اقیانوس    کبیری    که    بزرگت   کرده است

شیر   را     حیله ی    روباه    پریشان    نکند       رحمت عشق به شیری که بزرگت کرده است

یا  علی   گفتی   و   کفار   جهان   بی خبرند       از  عنایات   امیری   که   بزرگت   کرده  است

سفره ات  شکر  پر از  عطر کریمانه ی اوست       سفره ی  نان و پنیری  که  بزرگت کرده است

سفره ات باز! که  راهت   همه   بستند  وطن       عهدها    را   چه    غریبانه   شکستند   وطن

قلب  تاریخ    در   این    سینه    طپیدن   دارد       قصه ی    عزت     ما      باز    شنیدن     دارد

خاکِ  ما   را   که  توانسته  که  تقسیم  کند؟       آسمان  را   که   توانسته   که   تحریم   کند؟

عطر عشق است در آب و گل ما عاشق باش!       داغ  داغ  است  تنور   دل   ما   عاشق  باش!

نقش   روباه   دگر   بر   تن   ما  قالب  نیست       دره ی   سابق   ما   شعب   ابوطالب  نیست

برکت،   ضامن   گندم    شده  در   این   قریه        عاشقی  ضامن   مردم   شده  در  این   قریه

شکر   کن   تا    نفس   پنجره ها   را    داری        نانت   آجر   نشود    تا    که   خدا   را   داری

یا علی  گفتی  و  بتها  به  شکست آمده اند        نوبران   دل     تاریخ    به    دست     آمده اند

وای    اگر    خاطر    دریات    پریشان   بشود        روزی  از   کوچه ی   آرام   تو   طوفان   بشود

بین  این  سختی  و  دوری  چه غروری داری        گِله  داری    ولی    این   قدر   صبوری  داری

تو    نگهدار   خدا    زمزمه ی    صحبت   ما         سیب  ما   گندم   ما   غیرت   ما   همت   ما

 رحمت عشق به شیری که بزرگت کرده است       سفره ی  نان و پنیری  که  بزرگت کرده است

شعر برگزیده جشنواره ادبی کارو تلاش

فانوس کویر
تارنمای ادبی استان یزد

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *