شب شعر فاطمی در اردکان برگزار شد
اسفند ۲۵, ۱۳۹۲
فراخوان جشنواره یاس نبوی
فروردین ۱۲, ۱۳۹۳

دکتر مجید پویان

دکتر مجيد پويان

دکتر مجید پویان
متولد ۱۳۵۲/یزد
تحصیلات : دکترای ادبیات فارسی
عضو هیات علمی دانشگاه یزد

از اوست :
بهارانه

عید آمد، بهار هم آمد خوش به حالت که شاعری شاعر!
سال نو شعر تازه می طلبد، سرِ حالی تو؟ حاضری شاعر؟!

در زمستان کمی دمَغ بودی،یک مریضیِّ موسمی انگار
زد و آمد بهار شور انگیز، خوب! حالا تو بهتری شاعر؟

مثل یک یاکریم بی پر و بال مانده در چندضلعیِ لانه
به کسی سر نمی زنی دیگر، با خودت هم نمی پَری شاعر!

باغ سیّد شکوفه باران شد، وَ تو در این چهار دیواری
برگه های نخوانده دور و بَرت، گیرِ خودکار و دفتری شاعر

دِهِ تو دیریاب و دوراز دست : حسرت آباد و ناکجاآباد
و تو در شعر گیج خود همه را تا کجاها نمی بری شاعر

گاه در لحظه های علّافی، چند سطری نوشته می بافی
و به قول امید پیش خودت فکر کردی تو محشری… شاعر!

گاه شعر بهاره می¬گویی از درخت و ستاره می گویی
گاه گاهی ادای خوشبختی از خودت در می آوری شاعر!

دو کبوتر دو مرغ عشق، دو فنج با تو همخانه اند و همنفس اند
وَ تو در این شب هیاهوکُش! فکر آواز دیگری شاعر!

۲

با یک نگاه ، یک هیجان،یک صدا که من
فریاد می زنم که بگویم تو را… که من،
در بغض شهرزاد گلویم نشسته است
در انفجاری از خفقان پادشا که من،
هی خیره می شوم به تو و تو به دوردست…
هایی که گم شده است در این ناکجا که من
می خواهم از خودم بگریزم به سوی تو
از هر طرف که می نگرم مارها که من،
کز می کنم و می رسد از دورِ دورِ دور
کم کم صدای مبهم یک آشنا که من
گل می کند شکوفه ی آوازخواندنم
ها ها هها هها ههها ها هها که من
کفرانه می سرایم و ترجیح می دهم
حالا در این میانه تو باشی خدا که من
ابلیس های شهر مرا سجده می کنند
تف بر وجود شیطان!دور از شما!که من،
وقتی میان باور و تردید مانده ام
دیگر به تو چگونه بگویم بیا که من،
که آیدای شعر منی بانوی غزل
شعری بخوان برای دل من که ما که من!

۳

تماشا
به یاد حسین منزوی….

آمد و مثل قرص ماه نشست روی یک صندلی در ایوان و

شب مهتابی قشنگی بود؛ دختری بود و ماه تابان و…

تا که فالی ز عشق بر گیرد، از بد و خوب آن خبر گیرد

گرم و روشن به رنگ چشمانش قهوه ای ریخت توی فنجان و

گرم، نوشید و خیره شد در آن نقشهای شکفته در فنجان

در سکوتی که کم کمک می شد کوچه ها خلوت و خیابان و

شد رها آبشار گیسویش، شانه زد بر طراوت مویش

شب فرو ریخت روی بازویش، روی دوشی سپید و عریان و

داد بر باد گیسوانش را، عطر گیسوش شهر را پر کرد

باد سرمست شد به رقص آمد! شهر، مستان و باد رقصان و!…

شاعر آنجا نشسته بود آری! دختر از درک حسِّ او عاری،

شانه می زد، وَ زیر لب می خواند شعری از شاعری پریشان و…

:« دیدنت گر چه شادی آمیز است، ولی از غصّه نیز لبریز است…»

شاعر از شعر منزوی غمناک، دختر امّا خوش و غزلخوان و…

خنده ای کرد؛ خنده ای شیرین، شاعر امّا گرفته و غمگین

دختر از حسِّ عاشقی لبریز، سرخوش از لذّتی که پنهان و…

نرم نرمک بلند شد، چرخید؛ دست بُرد و ستاره ها را چید!

دست در دست آسمان رقصید؛ آسمانی که مانده حیران و

شاعری که همیشه سرگشته، رفته و ناامید برگشته

شعرهایش شکسته های دلش؛ وصفِ اندوه و شرحِ هجران و…

شاعر اینک شکسته و خسته، در به روی خیال خود بسته

به بهاری که نیست دل بسته، ناگهان می رسد زمستان و…

باز، مرغی اسیر یک دام و عشق! عشقی که بی سرانجام و

قصّه ای که بدون فرجام و… غُصّه ای که بدون پایان و…

فانوس کویر
تارنمای ادبی استان یزد

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *